Piotr Bańka
STUDIO NAGRAŃ - Podstawy Techniki Studyjnej
- wprowadzenie

Zgodnie z definicją dźwięk jest zdarzeniem ciągłym - na wykresie dowolnego zdarzenia dźwiękowego widać krzywą ciśnienia akustycznego (amplitudy) w funkcji czasu. Dla przykładu fragment dźwięku granego na przykład na oboju wygląda mniej więcej tak:

System komputerowy jednak, ze względu na fakt, iż pracuje w oparciu o platformę cyfrową (matematyczną), wszelkie funkcje może rejestrować jedynie w sposób nieciągły (dyskretny). Aby więc był on w stanie zapisać powyższy dźwięk, jego postać funkcji ciągłej musi zostać zamieniona na funkcję dyskretną, stanowiącą jej aproksymację:

Cała operacja polega na dokonywaniu pomiaru wartości przyjmowanych przez funkcję liniową z ustaloną dokładnością (kwantyzowanie) i w ściśle określonych odstępach czasu (gęstość próbkowania). Tak uzyskane dane matematyczne mogą być bez problemu zapisywane, obrabiane i odtwarzane przez system komputerowy.

Wyliczenia teoretyczne poparte testami wykazały, że dla dobrego odwzorowania funkcji danego sygnału akustycznego niezbędna jest gęstość próbkowania przekraczająca podwójną częstotliwość najwyższego występującego dźwięku. Dla przeniesienia pełnego pasma akustycznego nowoczesne systemy komputerowe stosują wartości odpowiednio: 44,1 KHz, 48 KHz, 88,2 KHz, 96KHz i 192KHz. Kwantyzacja - głębokość zapisu - wynosi obecnie 16 bitów dla zapisu o jakości CD, 24 bity dla zapisu wielośladowego i 32 bity dla potrzeb masteringu i obróbki cyfrowej.

By odsłuchać zapisany cyfrowo dźwięk należy go z powrotem zamienić na postać ciągłą. Służą temu przetworniki (konwertery) cyfrowo-analogowe DA (digital-to-analog converter), których działanie jest odwrotne do konwerterów AD. Jakość tak osiągniętej reprodukcji jest znacznie wyższa od reprodukcji tego samego sygnału nagranego i odtworzonego z taśmy magnetofonowej klasycznego studia nagrań.